Zaterdag 29 september: hapje eten bij de buren
Vandaag doen we het rustig aan. We draaien wat wasjes en gaan met
Dianne de bush in. De helft van de grond waarop de 2 huizen staan is gecultiveerd en onderhouden. De andere helft gaat de vallei in en is in de loop van de jaren volledig overwoekerd. Tijdens ons bezoek 2 jaar geleden zijn we rot halverwege gekomen omdat we onder de bloedzuigers kwamen te zitten. Die komen we nu niet tegen en we banen ons een weg door de begroeiing tot zover we kunnen komen. Omdat het zo steil afloopt kunnen ze niets met deze grond. Omdat het een onderdeel van een National Park is, mogen ze er ook niets op doen. Je moet er niet aan denken als hier een bosbrand uitbreekt.
‘s Avonds zijn we uitgenodigd bij John en Mary voor een hapje en een drankje. We voelen ons wat schuldig dat zij dit ook al voor ons doen en besluiten hutspot met rookworst en bosbessencrumble voor hen te maken. We maken een enorme pan zodat Bob voor de komende maanden een makkelijk maaltje in de vriezer heeft. Zonder keukenweegschaal en gebruiksaanwijzing voor de combimagnetron kost het bakken van de crumble de nodige zweetdruppels, maar uiteindelijk ziet de crumble er ongeveer hetzelfde uit als thuis.
Het hapje en drankje bij de buren blijkt iets uitgebreider dan we verwacht hadden. Er komt een tafel vol met de lekkerste dingen. Mary heeft volgens ons de halve delicatessenwinkel leeggekocht. Daarnaast staat er wederom een grote schaal grote garnalen en we spoelen alles weg met een overheerlijke Australische champagne. Dianne wilde eigenlijk alleen blijven voor een drankje maar kon al dit lekkers niet weerstaan en blijft ook eten. Als we al bijna geen pap meer kunnen zeggen wordt er een grote pavlova uit de oven gehaald met ijs en vers fruit. Als we denken dat we klaar zijn met eten hebben we het mis want bij de koffie wordt een enorme schaal met baklava op tafel gezet. We hebben wederom een hele gezellige avond en gaan alweer rollend naar huis. Morgen moeten we misschien toch maar eens op die weegschaal gaan staan.
Zondag 30 september: lazy Sunday
We zitten allemaal nog zo vol van gisteravond dat we nauwelijks ontbijten. We bezoeken een tentoonstelling voor oude ambachten in het park, wat boven verwachting interessant is. In het park komen we heel toevallig Nellie tegen. Zij is een vriendin van de familie die
David en ik 2 jaar geleden ook zijn tegengekomen. Ze nodigt ons direct uit om met z’n allen bij haar te komen eten. Of dat nog gaat lukken voor ons vertrek is maar de vraag, maar het is ontzettend gastvrij, wij zouden dat niet snel doen in Nederland.
We hebben geen zin om te koken en eten heerlijk fish&chips bij Berowra Waters. Den is het alweer tijd om onze koffers te pakken, morgen vliegen we naar Adelaide voor onze rondreis in Zuid Australië.
Maandag 1 oktober: het gewicht naar Adelaide
Toen ik vanmorgen de badkamer inliep had iemand de weegschaal pontificaal in het midden gezet, er was dus geen ontkomen meer aan. Wat ik al vermoedde bleek te kloppen, 2 kilo erbij. Uiteraard zijn we allemaal op de schaal gegaan en de schade was bij iedereen 2 kilo, we zitten op de helft van de vakantie dus dat beloofd nog wat. Ook onze bagage heeft last van overgewicht, het kost ons nog moeite binnen het limiet te blijven. Het voelt het een beetje of we vandaag al afscheid moeten nemen van Bob en Dianne. We drinken koffie op de veranda van Dianne. Wat een uitzicht, dat moet een genot zijn om hier iedere dag je koffie te kunnen drinken. Bob heeft als afscheid nog een heerlijke BBQ lunch gemaakt. We proosten nog maar een keer op alle gezellige dagen samen, gelukkig komen we over 10 dagen nog even teug.
We vliegen om 17.00 uur naar Adelaide, een vlucht van ca. 2 uur. Alles verloopt zeer vlot en we zitten om 20.00 uur ‘s avonds heel gezellig aan een hapje en een drankje in ons hotel. Ons hotel ziet er trouwens heel leuk uit, in Australische saloon stijl en art deco ingericht. Er heerst een relaxed sfeertje. We zijn allemaal zo moe dat we er vroeg in liggen vanavond, morgen wacht ons een lange reisdag.
